U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

Troost tussen collega's

Troost tussen collega's
© Shutterstock

'Huilen doe je maar in de pauze.' Dat kreeg een vader te horen op het werk nadat zijn zoon verongelukt was. Heel wat mensen weten niet hoe ze moeten omgaan met rouw. Ze bedoelen het niet slecht, maar reageren vaak machteloos en onzeker. Prof Manu Keirse: 'Vraag je niet af wat je moet zeggen tegen je collega, maar wat hij jou te zeggen heeft.'

Iedereen reageert anders op een overlijden. Sommige mensen dragen jarenlang een tastbaar verdriet met zich mee. Anderen geven het verlies vrijwel onmiddellijk een plaats. Professor Manu Keirse, klinisch psycholoog: 'De band die iemand had met de overledene speelt een grote rol bij hoe die persoon zijn verdriet verwerkt, maar ook iemands persoonlijkheid, leeftijd en levensomstandigheden. Sommige mensen reageren heel emotioneel, andere heel rationeel.'

Barbara (36) verloor vorig jaar haar vader. Ze vertelt: 'Vroeger dacht ik: als een van mijn ouders sterft, dan stort ik in elkaar, huil ik aan een stuk door, en panikeer ik. Maar het ging helemaal anders. Mijn rouwproces deed me een beetje denken aan mijn relatiebreuk van enkele jaren ervoor. Het verdriet kwam in golven, en het merendeel van de tijd voelde ik me best goed. Ik kon zelfs lachen en vond troost in mijn gebruikelijke routine en structuur. Terug aan de slag gaan was belangrijk voor mij.'

Niet enkel verdriet

Keirse benadrukt dat rouw niet enkel droefheid en depressie is. 'Rouw kent een hele waaier aan gevoelens: van angst en agressie, over schuld, verwarring, opluchting en nog veel meer. Dat zijn stuk voor stuk normale emoties. Belangrijk is dat je mensen deze emoties laat uiten. Laat hen vertellen waar ze het moeilijk mee hebben. Zo verwerken ze die emotie. De pijn van het verdriet wordt draaglijk wanneer je je omringd weet met mensen waarbij je terecht kan. Ook op het werk.'

Barbara beaamt dit. 'Ik heb verschillende kaartjes en mails gekregen van collega's om te zeggen dat ze met me meeleefden. Dat deed deugd. Aan praten over mijn vader had ik minder nood. Zij hadden hem toch niet gekend. 't Was gewoon een geruststellende gedachte dat mijn naaste collega's begrepen dat ik me soms niet 100% kon concentreren en niet zo aandachtig was als anders.'

Zorg en aandacht

Iedereen wordt wel eens geconfronteerd met een collega die een geliefde verliest. Ben je bang op zo'n moment niet goed te weten hoe te reageren? Lees dan volgende tips.

  • Denk niet: ik laat hem maar met rust. Keirse: 'Iemand die rouwt heeft aandacht nodig. Als je niet weet wat je moet zeggen, zeg dát dan.'
  • Vermijd goedkope bemoediging als 'Het zal wel rap weer beter gaan', of 'Tijd heelt alle wonden'. Keirse: 'Dat laatste is ook pertinent onjuist. Het is niet de tijd die wonden geneest, maar wat je doet met die tijd.'
  • Zeg niet: je moet maar roepen als ik iets voor je kan doen. Keirse: 'Rouwende mensen hebben daar de energie niet voor. Vraag liever: wát kan ik voor je doen?'
  • Hang het doodsprentje op een zichtbare plaats. Barbara: 'Het doodsprentje van mijn vader was voor mij erg waardevol. 'k Had de tekst zelf geschreven en had het gevoel dat dit het laatste was dat ik voor mijn vader had kunnen doen. Voor mij zat hij zelf een beetje in dat kaartje.'
  • Voel je niet beledigd als je collega liever niet heeft dat je naar de begrafenis komt. Barbara: 'Ik vond het echt niet nodig dat mijn collega's naar de begrafenis kwamen. Voor mij was het belangrijk dat er alleen maar mensen waren die echt om hem treurden.'
  • Blijf af en toe vragen hoe het gaat. Rouw verdwijnt niet na een paar weken of maanden. Keirse: 'Noteer de sterfdag en verjaardag van de overledene. Een kleine blijk van erkenning kan helpen om deze moeilijke momenten te overbruggen: een babbel, een kaartje, een bloemetje..."

 

Elke Duprez

Gepubliceerd in